Strona główna » Wspolpraca Szkol » Zagłębie Ruhry

Zagłębie Ruhry

Zagłębie Ruhry jak to mówią Niemcy Ruhrpott, jest mieszaniną wszystkiego i wszystkich. Jest położone nad rzeką Ruhrą, a także w pobliżu rzeki Ren.

Region zachodnich Niemiec, liczy blisko 5 milionów mieszkańców. Pod wieloma względami, chociaż znacznie przerasta go wielkością, przypomina polski Górnośląski Okręg Przemysłowy.

W Zagłębiu Ruhry znajdują się jedne z największych na świecie złóż węgla kamiennego, soli kamiennej, rudy cynku i ołowiu. Jest tam również dobrze rozwinięty przemysł: ciężki (hutnictwo żelaza
i stali, metali nieżelaznych), zbrojeniowy, chemiczny, elektroniczny, środków transportu, włókienniczy, spożywczy. Obecnie górnictwo nie jest już siłą napędową gospodarki w tym rejonie, a Zagłębie wymaga jeszcze przeprowadzenia wielu zmian strukturalnych.

Miasta zagłębia, które przed dwustu laty były jeszcze wsiami, rozrosły się i z czasem bardzo wzbogaciły. W miarę upływu lat kilka miast regionu praktycznie zrosło się ze sobą, tworząc ogromną aglomerację, połączoną dzisiaj gęstą siecią autostrad. Wraz z rozwojem przemysłu nad Ren przybywało coraz więcej cudzoziemców z innych krajów.

Zagłębie Ruhry było celem masowej emigracji Polaków w XIX w., przyjechało ich tu wtedy ok. 500 tys. Obecnie wskazują na to liczne, polsko brzmiące nazwiska, jak np. Kozłowski. O współczesnych mieszkańcach Zagłębia Ruhry mówi się, że mają specyficzny dialekt i są szczególnie serdeczni w kontaktach międzyludzkich.

Problemem Zagłębia Ruhry jest duże bezrobocie w regionie. Bogate kiedyś miasta mają problemy finansowe. Niezależnie od trudnych dla regionu zmian, dzięki budowanemu od lat bogactwu kulturowemu, w 2010r. Zagłębie Ruhry cieszyło się mianem Europejskiej Stolicy Kultury.

Rewitalizacja obszaru
Zagłębie Ruhry stanowiło niegdyś niemiecką potęgę przemysłową. Budowane od podstaw przez kilka stuleci przez długi czas wiodło prym w przemyśle ciężkim i wydobywczym. Przeprowadzona jednak w drugiej połowie restrukturyzacja przemysłu w Niemczech i coraz większa zagraniczna konkurencja powoli, ale skutecznie „wykończyła” rodzimą gospodarkę wydobywczą. Tak w latach 80. i 90. XX wieku obiekt po obiekcie, fabryka po fabryce, budynki zostawały zamykane i sprzedawane. Przeprowadzona rewitalizacja obszaru Zagłębia Ruhry uważana jest za jedną z najlepszych na świecie, a już na pewno, za jedną z największych. Objęła ona obszar 800 km2! Włączonych do niej zostało 17 z 53 miast tego regionu.

Kopalnia Zollverein
Miejsce to stanowi przysłowiową wisienkę na torcie w całym przeprowadzonym projekcie rewitalizacji obszaru. Zollverein zajmowała się głównie wydobywaniem i przetwarzaniem węgla, jeszcze do końca lat 60. Sytuacja
zmieniła się, gdy Niemcy zaczęli importować tańszy węgiel z zagranicy. Kopalnia stała się nieopłacalna i w niedługim czasie podzieliła los podobnych jej obiektów w całym Zagłębiu Ruhry.
W 2001 roku kopalnia Zollverein została wpisana na listę UNESCO, czyli zabytkowych obiektów o wielkiej wartości kulturowej na całym świecie. Moment ten, w połączeniu z powstaniem fundacji „Zollverein”, stał się przełomowym nie tylko dla samej kopalni, ale również dla całego przewidzianego do rewitalizacji obszaru w Zagłębiu Ruhry.

Teren kopalni to obecnie miejsce kultury w każdym wymiarze i znaczeniu! Znajdziemy tutaj miejsca przeznaczone na wystawy, sale koncertowe, sale wykładowe, konferencyjne, sale
bankietowe, basen, luksusowe restauracje wśród poprzemysłowych hal – wszystko stworzone na zasadzie kontrastu, z nienaruszoną oryginalną tkanką. Dzięki temu to miejsce ma wyjątkowy klimat, a rewitalizacja kopalni Zollverein to światowy przykład na przywrócenie życia.

Ferropolis
Ferropolis, czyli miasto z żelaza. Na półwyspie w dawnej kopalni odkrywkowej węgla brunatnego w pobliżu miasta Gräfenhainichen na wschód od Dessau ustawiono pięć gigantycznych koparek, każda
mająca po 130 metrów długości i 30 metrów wysokości. Stoją one teraz ma półwyspie w sercu sztucznego jeziora Gremminer See, wokół nich powstała arena na 25 tysięcy widzów.

Kilka naszych zdjęć z kopalni

Wykonał: Mariusz Sadkowski

  • Źródło: Marta Wąsowska, Malte Koppe, Ingrid Müller "niemieckie ABC", wydanie czwarte 2013.